کوزه شراب

وه چه زیبا بو د اگر پاییز بودم
وحشی و پر شو ر و ر نگ آمیزی بودم
شاعری در چشم من می خو اند شعر آسمانی
در کنار م قلب عاشق شعله می زند
فر و غ فر خزاد
به یاد پاییز و همه خاطراتش می افتم
پاییز آشنائی و پاییز وداع
پاییز حسرت و پاییز امید
پاییز وصل و پاییز هجر
اما هنوز به پاییزی شدن ها خیلی باقی است ؟
این روزها دنبال شعرهایم می گردم اما گوئی گم شده اند چون حکایت شوریدگی دل که تبدیل به دل شوره شده است
این روزها دلم فریاد می خواهد اما تنها بعضی در گلو حس می کنم
دلم فریادی می خواهد به سختی سخن می گویم
دلم کمی درد ودل می خواهد اما تنها درد دل می ماند
حکایت غربی دارد این خزانی که پیرامونم را گرفته است
به ناخدا می اندیشم
روز گاری دو ر در آسمان عشق می ز یست بالهای ایمان و امید چه ز یبا او ر ا همر هی می کر د در این آسمان تنها مهر بود وصداقت و هم دلی را میز بانی می کر د تند باد حو ادث و ز یدن گر فت و او ناگهان شک کر د چر ا پر و از باید کرد ؟
ز یستن بر رو ی ز مین و شاید بر کشتی اطمینان که بارش تر س و بی مهر ی و بی تفاو تی است مرا به ساحل آرامش بر د آنجا که آرام است هیچ کس ز من نمی پر سد
" چرا "
هیچ کس نتو اند مر ا " چگو نه " را تحمیل ساز د
و این گو نه شد که بالهای امید و ایمان را چید و آسمانی عشق را نفر ین بی اعتنائی کر د کشتی اطمینان را با آغوش باز گر فت و بر دریای ز یستن قد م ز دن بر عر شه کشتی را بر پر و از در آسمان عشق پر و از در یا تر جیح بداد رو زها گذ شت اطمینان تنها یک تو هم بو د کجا اطمینان است گر عشق نباشد پیدا ؟
کجا آرامش تو ان یافت بی امید و ایمان ؟ کشتی اطمینان تو هم بو د یک تو هم ز سر ای آنان که فر یاد را بر تر نم و تاز یانه را بر بو سه و مر گ ر ا بر ز یستن تر جیح دهند کشتی اطمینان در در یا ز یستن او ر ا رها کر د و او به تخته پار ه هائی که تو هم بو دند چنگ زد ه بو د و ز یر لب نجو ا می کرد
ز ند گی آب ر و انی است ر و ان می گذرد
آنچه تقدیر من و تو است همان می گذرد
و چه ز یبا تو همی تقدیر بو د پر ز نجو ای " بگذ ر یم " و " بگذر یم " پر ز راه فرار پر ز هر اس ز لذ ت بو سه و هم آغو شی و چه سیاه ر نگین کمانی که قر مز عشق و نار نجی شو و ز ر د اراده و سبز دل و آبی بصیر ت و نیلی و صل و لاجو ر دی عشق ر ا سیاهی می ز د دلش آسمانی خو است آبی ر و به آن گنبد فیر و ز ه ای کر د و ندا زد
کاش بال پر و ازی ز ر سید ن به تو می داشتم لیک افسوس که تقدیر من این گو نه تلخ و بی سر انجامی بو د
لیک ز آن آخر آگاهی ها ز آن ته دل مر ده ای که دل نام داشت هنوز ندائی او را فر یاد بز د مهر بان تقدیر تو این گو نه نبو د تو خو د بال چینی پر پر و از شدی تو خو د امید و ایمان را ز سر خو د بی آو از شدی تو عشق را طعمه تسلیم و ر یا کر ده ای و بس تو ندای اطمینان و آرامش ز عشق نشنیدی و بس آسمان آبی بو د و در یا آبی بو د لیک دل تو زآبی که ز ند بر آتش ر یا خالی بو د گوش داد باز به صدا قر یاد ز د ز سر دل
عشق می خو اهم خدا عشق تو ئی و من نمی دانستم چر ا بی عشقی را کر دم رخت گناه زگناهی که دل شکستن بالا تر ز هر کفر ....
ز خو استن او پر پر و از دل شد و دل سوی آسمان ر و انه آری اطمینان ماو ا او عشق بو د چه آسان ز یاد بر د در مر داب اطمینان و ر یا تصمیم با من و تو است خو اه تقدیر خو اه تصمیم خو اه عشق و خو اه ترس خو اه ر نگین کمان ر نگین و خو اه سیاهه هفت ر نگین بال پر و از ما ز دل آید و بس پر و از دل بین گر نخو اهی هوس
پس برخیز و چون خیام چنین نجوا زن
بر خیز و بیا بتا بر ای دل ما
حل کن به جمال خو یش مشکل ما
یک کو ز ه شر اب بیاو ر که با هم نو شیم
زآن پیش که کو ز ه ها کنند از گل ما
آری باید گل خود را شکوفا کنی قبل از آن گل ترا سازند
می زندگی نوش ز ساغر امید
ساقی مهر را فرمان ده که مستی پر ایمان ز شور ترا مهیا سازد
باشد چنین بادا
ناخدا دل شوری دارد اما خواست که شوریدگی دلی نصیب او شود آیا چنین باشد؟