از یک زن

در سرزمین من
هیچ کوچه ای
به نام هیچ زنی نیست
و هیچ خیابانی …
... ... بن بست ها اما
فقط زنها را می شناسد انگار...

در سرزمین من
سهم زنها از رودخانه ها
تنها پل هایی است
که پشت سر آدمها خراب شده اند...

اینجا
نام هیچ بیمارستانی
مریم نیست
تخت های زایشگاهها اما
پر از مریم های درد کشیده ای است
که هیچ یک ، مسیح را
آبستن نیستند ...




زن بودنم را دوست دارم
به دلیل وسعت وبی کرانگی روح زنانه
که همه چیز را می آزماید
و مخاطب زشت ترین فحش ها
و زیباترین شعرها
... ... و گنگ ترین احساسات
و مخوف ترین ترسهای
مردانه ست...
زنان سرزمینم را که با وجود ناملایمات
هنوز ایمان دارند که
زن با زن بودنش و زنانگی اش معجزه میکند ، میستایم !!! ...