منم به تقلید از مریم حیدر زاده میگم

كاش در دهكده عشق فراواني بود

توي بازار صداقت كمي ارزاني بود

كاش اگر گاه كمي لطف به هم مي كرديم

مختصر بود ولي سالم و پنهاني بود

كاش به حرمت دلهاي مسافر

روي شفاف ترين خاطره مهماني بود

كاش دريا كمي از درد خودش كم ميكرد

قرض ميداد به ما هر چه پريشاني بود

كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم

رنگ رفتار منو لحن تو انساني بود

مثل حافظ كه پر از معجزه و الهام است

كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود

چقدر شعر نوشتيم براي باران

غافل از آن دل ديوانه كه باراني بود

كاش سهراب نميرفت به اين زودي ها

دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود

كاش دل پر از افسانهي نيما مي شد

و به يادش همه شب ما چراغاني بود

كاش اسم همه ي دختركان اينجا بود

نام گلهاي پر از شبنم ايراني بود

كاش چشمان پر از پرسش مردم

كمتر غرق اين زندگي سنگي و سيماني بود

كاش دنياي دل ما شبي از اين شبها

غرق هر چيز كه مي خواهي و ميداني بود

دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكينم

راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

اين روزها عادت همه رفتن و دل شكستنه

درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه

اين روزها درد مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه

گَرد هاي روي آيينه ها فقط غم زندگيه

اين روزها درد عاشق فقط غم نديدنه

مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه

اين روزها كار گلدونا از شبنمي تر شدنه

آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه

اين روز ها آسمونمون پر از شكست باليه

جاي نگاه هاي عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزها كار آدمها دلهاي پاك رو بردنه

بعدش اونو گرفتنو به ديگري سپردنه

اين روزها كار آدما كار آدما تو انتظار گذشتنه

ساده ترين بهونشون از هم خبر نداشتنه

اين روزها سهم عاشقا غصه بي وفاييه

جرم تممومشون فقط لذت آشناييه

اين روزها توي هرقفس يكي دو تا قناريه

شبا غم قناريا تو خواب خونه جاريه

اين روزها چشم همه غرق نياز و شبنمه

رو گونه ي هر عاشقي چند قطره بارون غمه

اين روزها ورد بچه ها بازي چرخ و فلكه

قلب هاي مثل دريامونپر از خراش و تركه

اين روزها عادت گلها مرگ رو بهونه كردنه

كار چشماي آدما دل رو ديوونه كردنه

اين روزها كار رويامون از پونه ، خونه ساختنه

نشونه ي پروانگي زندگيا رو باختنه

اين روزها تنها چارمون شايد پرنده مردنه

رو بام پاك آسمون ستاره رو شمردنه

اين روزها آدما ديگه تو قلب هم جا ندارن

مردم ديگه تو دلاشون يه قطره دريا ندارن

اين روزها فرش كوچه ها تو حسرت يه عابره

هرجا يكي منتظر ورود يه مسافره

اين روزها هيچ مسافري برنمي گرده به خونه

چشم هاي بسته تا ابد به در بسته مي مونه

اين روزها قصه ها همش قصه دل سوزوندنه

خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه

اين روزها درد آدما فقط درد بي كسيه

زندگيشون حاصلي از حسرت و دلواپسيه

اين روزها خوشبختي ما پشت مه نبودنه

كار تمئم شاعرا فقط غزل سرودنه

اين روزها درد آدما داشتن چتر تو بارونه

چشم هاي خيس و ابريشون هم پاي رود كارونه

اين روزها دوستا هم ديگه با هم صداقت ندارن

يه وقتا تو زندگي همديگه رو جا ميزارن

جنس دلاي آدما اين روزا سخت و سنگيه

فقط توي نقاشيا دنيا قشنگ و رنگيه

اين روزا جرم عاشقي شهر دلو فروختنه

چاره فقط نشستنو به پاي چشمي سوختنه

اسم گلا رو اين روزا ديگه كسي نميدونه

اما تا دلت بخواد اينجا غريب فراوونه

اين روزها فرصت دلا براي عاشقي كمه

زخم هاي بي ستاره ها تشنه ياس مرهمه

اين روزها اشكمون فقط چاره بي قراريه

تنها پناه آدما عكس هاي يادگاريه

اين روزها فصل غربتِ عشق و بيد هاي مجنونه

بغض هاي كال با غنچه ها منتظر يه بارونه

اين روزها دوست هاي خوب هم همديگه رو گم ميكنن

دلهاي پاك و ساده رو فداي مردم ميكنن

اين روزها آدما كمند پشت نقاب پنجره

كمتر ميبيني كسي رو كه تا ابد منتظره

مردم ما به همديگه فقط زود عادت مي كنند

حقا كه بي وفايي رو خوب هم رعايت مي كنند

درسته كه اينجا همه پاييزا رو دوست ندارند

پاييز كه از راه ميرسه پا روي برگاش ميزارند

اما شايد توي زندگي يه بغض خيس و كال دارند

چند تا غمو يه غصه و آرزوي محال دارند

اين روزها بايد هممون براي هم سايه باشيم

شبا يه كم دلواپس كودك همسايه باشيم

اون وقت براي آدما دستاشونو پل مي كنند

درد هاي ارغواني رو با هم تحمل مي كنند

اگر به هم كمك كنيم زندگي ديدني ميشه

بر سر پيمون ميمونن دوستاي خوب تا هميشه

اما نه فكر كه ميكنم انگار يه كار ساده نيست

انگار براي گل شدن هنوز هوا آماده نيست

سلام بهونه ي قشنگ من براي زندگي

آره بازم منم همون ديوونهي هميشگي

فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو برات نوشت

حال منو اگه بخواي رنگ گلاي قاليه

جاي نگاهت بد جوري توي صحن چشمام خاليه

ابرها هم پيش من اند اينجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچي بگم جون خودت بازم كمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون

فرياد زدم يا تو بيا يا منو پيشت برسون

فداي تو نميدوني بي تو چه دردي كشيدم

حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم

رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگي

نميدوني چقدر دلم تنگه براي ديدنت

براي مهربونيات،نوازشات،بوسيدنت

به خاطرت مونده هميشه يكي چشم به راهته

يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

من ميدونم همين روزا عشق من از يادت ميره

بعدش خبر ميدن بيا كه داره دوستت ميميره

روزات بلنده يا كوتاه دوست شدي اونجا با كسي

بيشتر ازين منو نذار تو غصه و دلواپسي

يه وقت منو گم نكني تو تو دود اون شهر غريب

تو سرزمين غربته با صد تا نيرنگ و فريب

فداي تو يه وقت بي خوابي خستت نكنه

غم غريبي عزيزم سرد و شكستت نكنه

چادر سر لطيفتو از روت شبا پس نزني

تا يه بلور آبتو يه وقت ناغافل نشكني

اگر واست زحمتي نيست بر سر عهدمون بمون

مريم حيدر زاده

خرید پروژه های دانشجویی...